چند وقتی است که در مجموعه ها میبینم که آمار تعداد پرزنت پایین آمده. که دلایل زیادی دارد. هر هفته برای هفته بعدی برنامه ریزی میکنیم ولی اجرا نمی شود. مجموعه ارتباط سازی دارند، افرادی را آماده میکنند ولی پرزنت نمیندازند. ولی چرا؟
مطمئن هستم که همه رویاهای زیادی دارند، اهداف زیادی دارند و در شوق رسیدن به آنها میسوزند!
برای 3 ماه آینده برنامه ریزی میکنند، جلسات، صحبت، کارگاه، برای رسیدن به این اهداف دیوانه شده اند ولی حقیقت دردناک این است که برای رسیدن به آنها هنوز پرزنتی ننداخته اند (یا حداقل به اندازه کافی ننداختند).
وقتی دلیل را میپرسم دلایل زیادی میشنوم:
حالا زمان مناسبی نیست.
منتظر زمان بهتری هستم.
هنوز برای پرزنت آماده نیست.
احتیاج به ارتباط سازی بیشتری دارد.
نمیخوام این رو از دست بدم.
الان زمان امتحانات هست، ذهنش درگیره، باشه واسه بعد.
این رو الان نمیخوام پرزنت کنم.
بگذار چیزی گیر خودم بیاد بعد میرم سراغ این.
بگذار من یه گوشی موبایل بخرم، همه رو میترکونم.
الان کسی رو آماده ندارم که پرزنت کنم.
این یکی ذهنش نسبت به نتورک و کوئست خیلی منفی، الان نمیشه نزدیکش رفت.
من میخوام از همون پرزنت های قبلی ورودی بگیرم
من که تا الان با 30 نفر صحبت کردم نیومدند. دیگه برم سراغ کی؟ کسی وارد نمیشه.
و هزاران هزار دلیل و بهتر بگم بهانه برای اینکه بگویند:
«هنوز اعتماد به نفس کافی ندارم!»
اغلب اعضایی رو میبینم که صبر میکنند و صبر میکنند تا اول از ورود شخص مطمئن شوند و اعتماد به نفس کافی را در خود احساس کنند و بعد پرزنت بیاندازند و به دنبال اهدافشان بروند و به این ترتیب مرتکب اشتباه بزرگی میشوند:
اگر بخواهند منتظر زمان مناسبی بمانند، مجبور خواهند شد تا ابد صبر کنند و به این ترتیب بهترین فرصتها و بهترین افراد را از دست میدهند.
تا به حال چند نفر از دوستانتان وارد مجموعه دیگری شده اند؟ آشناست نه؟ خود من که زیاد به سرم آمده بود.
و یا چند نفر به شما گفته بود که ای کاش 2 ماه پیش با من صحبت کرده بودی! باز هم آشناست.
چطور میتوانید در نویسندگی مهارت کسب کنید در اگر حتی یک خط هم ننویسید؟ چطور میتوانید اعتماد به نفس کافی در تجارت خود بدست بیاورید در حالی که تمام وقت خود را به کارهای دیگری میگذرانید؟ چطور میتوانید ازدواج یا رابطه موفقی داشته باشید وقتی تمام وقت در خانه اید و با هیچ ارتباطی نداشته باشید؟ وچطور میتوانی ورودی بگیرید در حالی که پرزنت نمی اندازید؟
بسیاری از ما به طرز مرموزی معتقدیم که سرانجام یک روز دستخوش تغییر و تحولی اعجاز گونه خواهیم شد و جرات و اعتماد به نفس و شهامت آن را خواهیم یافت تا تجارت خود را شروع کنیم. مجموعه را متحول کنیم و پرزنت بندازیم و ورودی بگیریم. انگار منتظریم واقعه ای غیر منتظره اتفاق بیوفته و به شکلی معجزه آسا قدرت ورودی گرفتن ما بالا بره و همه Stage بزنند!
دوستان و همکاران من، میخوام به شما بگم که تا همین حالا هم خیلی صبر کرده اید. این اتفاق هرگز به وقوع نخواهد پیوست، مجموعه شما هرگز رشد رویایی خود را شروع نمیکند، تعداد شما هرگز چند برابر نخواهد شد، شما هرگز 250$ بعدی خود را نخواهید گرفت، و هرگز به اهداف خود نخواهیم رسید. این اتفاق مستلزم حرکتی خاص یا نحوه آرایش خاصی در ستارگان نیست تا سرانجام ستاره بخت شما در آسمان بدرخشد و مجموعه شما منفجر شود.
درست است که پاتمن میگه: چطور میشه که بعد از 9 ماه یک نفر پیدا میشه و مجموعه رو منفجر میکنه! ولی این طور نیست که یک روز از خواب بیدار شوید و یک نفر از آسمان وارد مجموعه شما بشه! واقعیت امر اینه که در اکثر مواقع نقطه مقابل آنچه انتظارش را میکشیدی به اتفاق میوفته!
هر چه بیشتر منتظر فرصت باشید، پرزتنها رو به هر دلیلی به تعویق بندازید، اعتماد به نفس خود را بیشتر از دست میدید و در عوض به ترس و نگرانی شما افزوده میشه.ترس از ورودی نگرفتن!!! اگر پنیری نباشه چی؟ (تفسیر کتاب پنیر رو یکبار دیگرمرور کنید). خصوصا اگر فشار مالی هم روی شما باشه!
به همین ترتیب بهترین فرصت ها و بهترین افراد را از دست می دهید. بدون اونکه حتی متوجه باشید، هر چی پرزنت انداختن را به تعویق بندازید، بیش تر از حرکت محروم میشید. هر چی بی تحرک و منفعل ترباشید، بیشتر ترس و نگرانی به شما قلبه میکنه و اعتماد به نفستون کمتر میشه!
د ر واقع ما از ترس اشتباه کردن، شکست خوردن و از دست دادن ورودی فلج میشویم و قدم بر نمیداریم و پرزنتها را به تعویق میندازیم.
ببینید این ترس کاملا طبیعیست.ترس از شکست و اشتباه بعضی وقتها سراسر وجود ما رو فرا میگیره.ترس از اینکه موفق نشیم. نکنه این هم وارد نشه، نکنه همه دوستام رو از دست بدم، نکنه دیگه کسی واسم نمونه و... .این ترسها کاملا طبیعیه! ولی یک فرق اساسی بین کوئستیهای بزرگ و بقیه هست. اینکه ما این ترس رو نشون دهنده متوقف شدن و پرزنت ننداختن تعبیر نمیکنیم، و هزگز ترس خودمون رو عذر و بهانه ای برای کم کاری و عقب انداخت برنامه ها و پرزتنها و فراموش کردن رویاها نمیدونیم. برعکس، هنگامی که ترسیدیم فورا میفهمیم که این رویا و برنامه جدی، مارو بر آن داشته تا منطقه امن و راحت خودمون رو ترک کنیم و فراتر از توانایی ها و محدودیتها در جهتی نو، گام برداریم و رشد کنیم.به عبارت دیگر ترس برامون به این معناست که به احتمال بسیار زیاد داریم خیلی خوب کار میکنیم و شانس موفقیت بسیار بالایی داریم. با باورهاتون متفاوت هست نه؟ یاد صحبتهای یکی از لیدرهای بزرگ افتادم که میگفت: اگر شک کردید، تردید کردید، ناامید شدید، بدونید که راه رو درست میروید.
اعتماد به نفس کوئستیهای بزرگ ناشی از این نیست که نمیترسند، بلکه از این اعتماد درونی است که به رغم این ترسها، مطمئنا حرکت میکنند، پرزتن میندازند، تلاش میکنند، با پشتکار و بدون سرد شدن پیگیری میکنند و هر بار یک قدم به اهدافشان نزدیکتر میشوند.حتی اگر افراد زیادی را پرزنت کنند و وارد نشوند.
«اعتماد به نفس حقیقی این نیست که نترسید! اعتماد به نفس حقیقی این است که بدانید و مطمئن باشید با اینکه میترسید، اما بدون شک دست به عمل میزنید!»
من، اگه بخوام صبر کنم تا ترس هام برطرف بشه و مطمئن بشم که ورودی میگیرم، و بعد پرزنت بگذارم، باور کنید مجبورم تا ابد صبر کنم. چون من هم میترسم، ولی به رغم آن حرکت میکنم. ترس خود رو بپذیرید و حرکت کنید. اون وقت اعتماد به نفسی رو تجربه میکنید که از این حقیقت سرچشمه میگیرد که: با علم به اینکه میترسید اما اجازه ندادید ترس، شما رو از پا بندازه!
و کلام آخر اینکه: اعتماد به نفس کوئستی های بزرگ ناشی از این نیست که مجموعه شان حسابی رشد میکنه، ناشی از این نیست که Stage میزنند، ناشی از Account بالای هفتگی نیست، ناشی از این نیست که از هر 3 پرزتن، یکی را وارد میکنند. داشتن اینها فقط ما رو خوشحال میکنه و افتخار و احساس رضایت کاری زیادی برامون داره، و ناشتنش هم تاثیری روی اعتماد به نفس نداره، اعتماد به نفس ما ناشی از این حقیقت است که میدونیم اگر بخواهیم کاری را انجام بدیم، اگر لازم باشه دانش و مهارت های جدید کسب میکنیم، مطالعه میکنیم، خواهیم آموخت، با لیدرهای بزرگ صحبت میکنیم، پرزنت میندازیم و اگر ورودی نگرفتیم، ناراحت میشیم ولی باز هم پرزنت میندازیم و این بار بهتر از قبل و اشتباهات قبلی رو تکرار نمیکنیم و اگر ورودی نگرفتیم، باز هم پرزنت میندازیم و اگر وارد نشدند، با لیدهامون مشورت میکنیم، دنبال کار رو میگیریم، روشمون رو اصلاح میکنیم، ارتباط سازی میکنیم و اونقدر کار میکنیم تا بلاخره موفق بشیم!
اعتماد به نفس واقعی ما زاییده ازم و اراده ماست، نه تعداد ورودی و رشد مجموعه. ما کوئستیهای واقعی به خواست و اراده خودمون اعتماد داریم و میدونیم اگر بخواهیم کاری انجام بدیم حتما راهش رو پیدا میکنیم و یاد میگیریم که چطور این کار را درست انجام بدیم. بارها و بارها تلاش میکنیم، اشتباه میکنیم، ورودی های زیادی رو از دست میدیم، حلقه نفوذمون رو از دست میدیم، ولی از اشتباه خودمون درس میگیریم و بلاخره مجموعمون رو رشد میدیم.
اعتماد به نفس ما از اعتماد به عزم و اراده انجام دادن هر آنچه که لازم باشه تا در نهایت به اونچه که میخوایم برسیم، سرچشممه میگیره.
پس اگر به اراده خودتون اعتماد دارید، دیگه هیچ چیزی نباید جلوی شما رو بگیره.
همین الان شروع کنید.این هفته چند پرزنت دارید؟ چند تای آنها رو وارد میکنید؟
